Marvel’s Wolverine İnceleme: Kan, Pençeler ve Yarım Kalan Potansiyel

Yıllardır beklenen, Insomniac Games’in Spider-Man üçlemesindeki başarısının ardından PlayStation 5 için duyurduğu Marvel’s Wolverine, nihayet kanlı pençeleriyle karşımızda. Çizgi roman dünyasının en vahşi, en yalnız ve en sevilen mutantını konu alan bir oyundan beklentilerimiz elbette sıradan bir süper kahraman macerasının çok ötesindeydi. Peki Logan, adamantium pençelerinin hakkını verebiliyor mu? Yoksa biriken yüksek beklentiler, klişe bir senaryo ve tekrara düşen dövüş koridorları arasında heba mı oluyor? IGN ve yerli basının nabzını da tutarak oyunu A'dan Z'ye masaya yatırdık.

Hikâye ve Evren Anlatımı: Nerede Bu X-Men?

Oyun, James "Logan" Howlett’ın Nathaniel Essex (Mister Sinister) ile tanışıp onun Team X birliğinde görev almasından onlarca yıl sonrasına odaklanıyor. Klasik ve fazlasıyla klişe bir hafıza kaybı anlatısıyla açılan hikâyede Logan, geçmişinin sis perdesini aralamaya çalışırken kayıp mutant vakalarını araştırmak üzere küresel bir tehlikenin içine çekiliyor.

Liam McIntyre’ın seslendirme ve hareket yakalama (motion capture) performansı Logan’ın hakkını kesinlikle veriyor. Omuzları çökmüş, sırtı kamburlaşmış, vahşi doğası ile içindeki merhamet arasında sıkışıp kalmış bir Logan izliyoruz. Krizia Bajos’un canlandırdığı Jean Grey ile karlı bir kulübede geçen duygusal diyaloglar ya da Madripoor barında Mystique ile yapılan sessiz fısıldaşmalar, oyunun anlatı yönünden parladığı ender anlar.

Ancak bir Wolverine oyunundan beklenen o köklü X-Men kimliği ne yazık ki bu kurguda adeta buharlaştırılmış. Charles Xavier ve Xavier Enstitüsü'nün yerine Nathaniel Essex’in bir akıl hocası gibi konumlandırılması, Sabretooth ile geçmişte "ölümüne dost" oldukları dönemlere yapılan tuhaf vurgular çizgi roman hayranlarının kalbini burkacak cinsten. Yan karakterlerin hemen hepsi (Jean Grey kısmen hariç) Logan’ın önüne birkaç laf atıp kenara çekilen yüzeysel figürlerden öteye gidemiyor.

Oynanış ve Dövüş Mekanikleri: İlk Saatlerin Vahşeti ve Erken Gelen Monotonluk

Oyunun ilk 3-4 saatinde hissettiğiniz şey katıksız bir adrenalin patlaması. Insomniac, Spider-Man oyunlarında kimseyi öldürmemek için gösterdiği özeni bu kez tam tersine çevirmiş: Kopan uzuvlar, çenelerden giren pençeler, ortadan ikiye ayrılan düşmanlar ve yere dökülen litrelerce kan...

• Temel Dövüş Hissi: Kare ve üçgen tuş kombinasyonlarıyla gerçekleştirilen kombolar son derece akıcı; vuruş hissi tok ve ağırlıklı.

• İyileşme Faktörü (Healing Factor): Logan’ın çatışma anında can paketleri aramak zorunda kalmadan, evrenin kurallarına uygun biçimde hasar aldıkça vücudunun ve dokularının gerçek zamanlı iyileşmesi görsel bir şölen sunuyor.

• Berserk Modu: Çatışmada agresif kaldıkça dolan öfke barı sayesinde Logan adeta bir kasırgaya dönüşerek tüm odayı tek hamlede temizleyebiliyor.

Fakat madalyonun diğer yüzü ne yazık ki 15 saatlik ana senaryo akışında hızla kendini hissettiriyor: Dövüş sistemi derinleşmiyor. Açılan yetenek ağacı çok erken saatlerde tükeniyor; düşman çeşitliliği (Trask ordusu askerleri, The Hand ninjaları) artsa bile hepsine karşı uyguladığınız savuşturma (parry), sıyrılma (dodge) ve pençeleme döngüsü tamamen aynı hissettiriyor. Pençelerle uzaktan sonik şok dalgaları fırlatmak gibi garip tercihler ise karakterin yere basan o vahşi doğasıyla pek bağdaşmıyor.

Bölüm Tasarımı ve Yarı Açık Dünya İllüzyonu

Kanada'nın karlı ormanları, Tokyo'nun neon ışıklı sokakları ve Madripoor'un yeraltı dünyası görsel anlamda olağanüstü detaylarla modellenmiş. Ancak bu mekanlar yaşayan birer oyun alanı olmaktan ziyade dümdüz koridorlar ve birbirine benzeyen dövüş arenalarından ibaret.

• Keşif Eksikliği: Alanlar son derece dar. Koku alma duyusunu açıp mavi bir koku izini takip ederek viski şişeleri veya kostüm sandıkları toplamak dışında interaktif bir derinlik sunulmuyor.

• Kâbus Geçitleri (Nightmare Trials): Dövüş ve hareket yeteneklerinizi sınayan, dalga dalga gelen düşmanları temizlediğiniz bu geçitler arcade anlamında keyifli olsa da hikâyeye sadece ufak anı kırıntıları ekleyen bir dolgu malzemesi gibi duruyor.

Boss Dövüşleri ve Sinematik Çarpışmalar

Boss savaşları oyunun en inişli çıkışlı tarafı. Erken aşamada karşılaştığımız Omega Red mücadelesi, dokunaç saldırılarını kusursuz parry zamanlamalarıyla karşılayıp sersemletme barını eritmek açısından harika bir tansiyon sunuyor. Tokyo çatılarında geçen o yüksek tempolu kovalamaca sahnesi de Insomniac’ın sinematik vizyonunu hatırlatıyor.

Buna karşılık devasa bir Sentinel ile 15 dakika boyunca yalnızca metal bir kola vurmaktan ibaret olan o hantal çatışma, 2000'lerin başındaki bayat 3D platform boss savaşlarını anımsatıyor.

Kostüm Seçkisi: Hayranlar İçin Oyunun En Parlak Noktası

Oyunun tartışmasız en övgüye değer kısmı zengin kostüm ve pençe kataloğu:

• 30'dan Fazla Kostüm: X-Force'un gri-siyah üniforması, klasik sarı-mavi 90'lar takımı, sivil deri ceketli Logan ve Weapon X varyasyonları birebir aktarılmış.

• Özel Pençe Setleri: Klasik adamantiumun yanı sıra kemik, kıvrık ve kor pençeler gibi farklı varyasyonlar kostümlerle serbestçe eşleştirilebiliyor.

Sonuç: İyi Bir İskelet, Eksik Bir Ruh

Marvel’s Wolverine; harika karakter modellemeleri, Liam McIntyre'ın başarılı performansı, doyurucu kostüm havuzu ve ilk saatlerinde inanılmaz keyif veren vahşi çatışmalarıyla kesinlikle oynanabilir bir aksiyon oyunu. Ancak çizgi roman ruhundan uzaklaşan sığ hikâyesi, içi doldurulamamış yan karakterleri ve 15 saat boyunca kendini tekrar eden koridor savaşlarıyla Insomniac’ın Spider-Man serisinde yakaladığı çıtanın belirgin biçimde gerisinde kalıyor.